Lasting Things: #1: de tas/ the bag

Last­ing Things is een reizende instal­latie waarin objecten tot lev­en komen en ons meen­e­men in de wereld van mensen op de vlucht. Geïni­tieerd door fotograaf en film­mak­er Han­dan Tufan en ontwikkeld met een col­lec­tief van mak­ers, in samen­werk­ing met Imag­ine IC en Sticht­ing Bootvluchtel­ing.  De instal­latie laat de menselijke kant van vlucht­en zien aan de hand van per­soon­lijke voor­w­er­pen – last­ing things – die mensen op de vlucht met zich mee­dra­gen. Ogen­schi­jn­lijk klein en een­voudig, maar beladen met herin­ner­in­gen, beteke­nis en ver­halen die vaak niet in woor­den te vat­ten zijn. 

De kracht van een voor­w­erp  

Toen Han­dan in Ned­er­land aankwam, viel haar iets op: bij­na iedereen die gevlucht is, draagt een voor­w­erp bij zich. Een foto, een sleu­tel, een sjaal, een noti­tieboek. In zo’n object kan een hele wereld besloten liggen.  
Een foto kan een graf ver­van­gen.  
Een sleu­tel kan hoop bewaren.  
Een sjaal kan bescherming bieden. 

Deze ‘last­ing things’ blijken dragers van iden­titeit, ver­lies, veerkracht en liefde. Ze fun­geren als tast­bare ankers in een lev­en dat abrupt is ontwricht – herin­ner­in­gen die bli­jven wan­neer woor­den tekortschieten. 

Per­soon­lijke ver­halen, zorgvuldig ver­beeld  

De basis van Last­ing Things ligt in Han­dans eigen vlucht­geschiede­nis. Tij­dens haar reis uit Turk­i­je nam zij de enige foto van haar verd­we­nen oom mee: een kwets­baar bewi­js van bestaan én een stille vorm van rouw. Vanu­it dit per­soon­lijke vertrekpunt verza­melde zij nieuwe verhalen. 

Han­dan en haar team ver­tal­en deze ervarin­gen naar zorgvuldig vor­mgegeven minia­turen: dried­i­men­sion­ale scènes die, in com­bi­natie met video en audio, de kijk­er en luis­ter­aar op een intieme en toe­ganke­lijke manier meen­e­men in de wereld van mensen op de vlucht. Voor­w­er­pen als een rugzak, sleu­tel, sjaal, noti­tieboek en steen vor­men de basis voor nieuwe vertellingen. 

Last­ing Things werkt samen met Sticht­ing Bootvluchtel­ing. Sticht­ing Bootvluchtel­ing biedt sinds 2015 medis­che en psy­choso­ciale zorg aan mensen op de vlucht aan de gren­zen van Europa en deelt de sit­u­atie en ervarin­gen van mensen die steeds meer aan de zicht­baarheid ont­trokken wor­den door gren­zen, hekken en muren. Door ver­halen die soms te pijn­lijk zijn om direct te vertellen op een kun­stzin­nige manier zicht­baar te mak­en, ontstaat ruimte voor ont­moet­ing en dialoog. Tussen mensen met een vluchter­var­ing, zorg­pro­fes­sion­als, cul­turele instellin­gen en het brede publiek. 

Colo­fon  

Idee en regie: Han­dan Tufan |  Minia­turen en set design: Nas­ma Al-Shut­fa  | Cin­e­matograaf en
edi­tor: Iztokk | Sound design: Suzan van Eck | Voice–over: Habib Rezai–De Keiz­er |
Ver­tal­ing: Ainaz Moghad­dam, Habib Rezai–De Keiz­er | Pro­du­cent: Mile­na Mul­ders | Adviseur:
Vin­cent Fitz–Jim | Ten­toon­stelling­son­twerp en pro­duc­tie: Diana Guz­i­jan, Hans Kalli­wo­da,
Sjo­erd Vock­ing | Tek­sten: Diana Guz­i­jan, Mile­na Mul­ders | Met medew­erk­ing van Danielle
Kui­jten en Bibi de Vries (Imag­ine IC) en Esther Vonk (Sticht­ing Bootvluchtel­ing). Met spe­ciale dank aan Haroon

Dit ver­haal werd mede mogelijk gemaakt door bij­drage van Fonds ZOZ, het AFK, in
samen­werk­ing met Imag­ine IC en Sticht­ing Bootvluchteling